Her gün karşılaştığımız sıradan olaylar, hayatın olağanüstü baskısıyla başa çıkmak için gereken proaktivif kapasiteyi geliştirmemizi sağlar. Bu kapasite, nasıl söz verip bağlı kaldığımıza, trafik sıkışıklığıyla nasıl başa çıktığımıza,öfkeli bir müşteriye ya da dik başlı bir çocuğua nasıl davrandığımıza bağlıdır. Sorunlarımıza nasıl baktığımız,enerjimizi nereye odakladığımızdır. Kullandığımız dildir.
Sizi proaktivite ilkesini otuz gün denemeye davet ediyorum.Yalnızca deneyin ve neler olacağına bakın. Otuz gün boyunca, yalnızca Etki alanınızın içinde çalışın.Küçük vaatlerde bulunun ve bunlara bağlı kalın. Yol gösterici olun, yargıç değil. Örnek olun, eleştirmen değil. Çözümün parçası olun, sorunun değil.
Bunu evliliğinizde, ailenizde, işinizde deneyin. Başkalarının zayıflıklarını tartışmayın. Kendi zayıflıklarınızı da.Bir hata yaptığınızda bunu itiraf edip düzeltin.Bundan anında ders alın.Başkalarını suçlamaya, hatayı onlara yüklemeye kalkışmayın. Denetimiz altında olan şeylerin üzerinde çalışın.Kendi üzerinizde çalışın. Olabilirim'in üzerinde.
Başkalarının zayıflıklarına merhametle bakın,onları suçlamayın. Önemli olan, onların yapamadıkları ya da yapmaları gereken şeyler değildir. Duruma kendi seçimizle verdiğiniz tepki ve sizin ne yapmanız gerektiği önemlidir. Sorunun ‘dışarıda' olduğunu düşünmeye başladığınızda,hemen buna son verin. O düşünce, sorunun ta kendisidir.
Embriyon halindeki özgürlüklerini her gün kullanan kişiler, o özgürlüğü yavaş yavaş büyütürler. Bunu yapmayanlar ise, özgürlüğün küçülüp kaybolduğunu görür ve sonunda ‘başkalarına mahkum' yaşamaya başlarlar. Anne-baba ,iş arkadaşları ve toplum tarafından yazılmış olan senaryoya uygun davranışlarda bulunurlar.
Kendi etkiliğimizden, kendi mutluluğumuzdan, son olarak da diyebilirim ki karşılaştığımız koşulların çoğundan biz sorumluyuz.
Samuel Johnson'ın gözlemlediği gibi :'Hoşnutluk pınarızihnin içinden fışkırmalıdır; kendi huyu dışında her şeyi değiştirerek mutluluğa ulaşmaya çalışacak kadar insan doğasından habersiz bir kişi, verimsiz çabalarla hayatını boşa harcar ve yok etmek istediği mutsuzluğu arttırır.'
Sorumlu olduğumuzu bilmek,etkili olmanın ve inceleyeceğimiz diğer bütün alışkanlıkların temelidir.
